गयबान्याच्या लग्नाचा आहेर

आयका मंडळी    ,नवरदेवनी मायकडतीन ..........
 ओ ओ महाराज ,नवरदेवनी मायन नाव घ्या ,पाव्हणी मंडळीले कळाले पाहिजे ........
बर बर .......
आयका मंडळी    ,नवरदेवनी माय सोन्याबाई इटलीकर यास्नाकडतीन तुमले सगळास्ले महागाई ,भ्रष्ट्राचार ,बेरोजगारीना आहेर शे .......
ओ ओ महाराज ,  शाटकट नका मारू हो ,सगळा बारीक सारीक आहेर कळू द्या मंडळीले ......
मंडळी ,सगळी यादी वाची दाखाडी ते मना मांगे शी बी आय चौकशी लागी जाई .......बर वाची दाखाडस......तर सोन्याबाई कडतीन महागाई ,बेरोजगारी बरोबर पेट्रोल दरवाढ ,२ जी घोटाळा ,कोळसा घोटाळा ..........बा बा बा बा ...घोटालास्नी मोठी यादी शे हो .........माले नाही परवडणार वाचले ..............
ओ महाराज ,काही वाचू नका पुढली यादी ........मनी पोरना माले आत्ते फोन वनथा ........म्हणे , येळ वनी ते त्या गुजरात ना ब्रम्हचारी संगे लगन करसु पण त्या गयबान्या संगे मनभी  वाटोळ व्हऊ देणार नही आणि देशनभी  !!!

पार्टी जरा मालदार हवी !!!

                                       कोणता माणूस कधी भेटेल आणि आपलं टाळकं सटकवेल याचा नेम नाही .मला तर अनेक लोक भेटत असतात .पण प्रत्येकाशी वागताना बोलताना तोंडात साखर आणि डोक्यावर बर्फ हाच माझा पवित्रा असतो.पण कधी कधी इच्छा नसताना तोंडातली साखर कडू करावी लागते.                                             

                              काल असेच झाले.सकाळी झोपेत असतानाच मोबाईल खणखणला.अगदी सकाळी फोन आल्यामुळे मी घाबरलो होतो .नंबर अनोळखी होता .तसाच उचलल्यावर पलीकडून चौकशी सुरु झाली .`झोप झाली का हेमंत दादा ? अरे मी पाटील काका बोलतो .`असे सांगून फोन करणार्याने त्याची  अजून माहिती दिली .फार फार लांबच्या नात्यातली ओळख पटली .उभ्या आयुष्यात त्यांना कधी भेटलो  नाही ,पाहीले नाही .मी ओळख पटल्याचा होकार दिला तशी त्यांनी अजून माहिती द्यायला सुरुवात केली.`अरे आपल्या दादू चे यंदा लग्न करायचे आहे ,एखादी मुलगी पाहून टाक ना !` मी थोडी चौकशी केली तर दादू एम.फार्म.करून परराज्यात चांगल्या पगारावर नोकरी करत होता.मग मी त्यांना त्यांच्या अपेक्षा विचारल्या .`हे पहा हेमंत दादा ,आपल्याला मुलीला काही नोकरीला लावायचे नाही.मुलगी बी.ए.,बी .कॉम. असली तरी चालेल.दिसायला सर्वसाधारण असली तरी चालेल .पण पार्टी जरा मालदार हवी ह !`पार्टी मालदार हवी म्हणजे नक्की काय व कशासाठी ?म्हणून मी पुन्हा चौकशी केली .त्यावर पाटील काका म्हटले,`अरे बाबा ,जरा मालदार पार्टी असली म्हणजे बर ,आपल्या दादूची हौस मौज होईल ,शिवाय पैशाटक्क्याची अडचण भासणार नाही.तू सांग तुटपुंज्या लोकांशी सोयरिक करण्यात काही मजा आहे का ? `.मी म्हटले `बर बर ,शोधू एखादी मालदार पार्टी दादुसाठी.`मग विचार आला हुंड्याची अपेक्षाही एकदा विचारून घ्यावी .`काही नाही दादा ,आपल्या फार अपेक्षा नाहीत .शेजारच्या सरांचा मुलगा डिप्लोमाच आहे .त्याला १२ लाख हुंडा मिळाला .आपला दादू  एम.फार्म.आहे ,त्याला २५ लाख तरी मिळायला हवेत.
                                      आता माझ टाळकं सटकल होत .अंगावरची गोधडी बाजूला फेकली आणि खाडकन उठून बसलो .लग्नासाठी मुली मिळत नाहीत म्हणून हुंडाबिंडा काही नको फक्त चांगली मुलगी हवी असे म्हणणाऱ्या जमान्यात २५ लाखाची अपेक्षा ठेवणाऱ्या महाभागाला त्याची जागा दाखवायलाच हवी असा विचार मनात आला.खाडकन उठून बसल्यामुळे बायकोही किचन मधून धावत आली आणि इशाऱ्यानेच काय झाले ?कोणाचा फोन आहे अशी विचारत होती .मी हि इशाऱ्यानेच तिला शेजारी बसायला लावले व फोनचा स्पीकर चालू केला .मी बोलता बोलता काकांची कौटुंबिक व आर्थिक परिस्थिती जाणून घेतली.स्वत : सेवानिवृत्त शिक्षक .घसघशीत पेन्शन चालू.बायकोही शिक्षिका .सहाव्या वेतन आयोगाचा पगार चालू.दादुला भलेमोठे प्याकेज .एकंदरीत महिन्याला लाखाच्या पुढे उत्पन्न .तरीही हाव २५ लाखाची आणि पार्टी मालदार हवी !!
मी डोळे चोळतच काकांना सांगितले ,`काका ,एक पार्टी आहे आपल्याकडे .मुलीच्या बापाचे दोन चार कारखाने आहेत नाशिकमध्ये .२५ काय मी ४० लाख द्यायला सांगतो त्याला .`
                काकांच्या तोंडाला लगेच पाणी सुटले.`अरे वा छानच म्हणायचे  मग.आपल्याला अगदी अशीच पार्टी पाहिजे .हे आता सगळ तुझ्याच हातात आहे रे बाबा .तुझी मावशी तुझ फार नाव काढत होती .मला रोज सांगायची ,हेमंत दादाला फोन लावा फोन लावा .`मावशी काळी का गोरी आयुष्यात कधी पाहिली नाही .काकांच्या अपेक्षांना पालवी फुटायला लागली होती.
`सगळ्या गोष्टी मिळतील काका .दादूची चांगली हौस मौज होईल .पण तुम्हाला रोज एक काम करावे लागेल .`
`सांग ना दादा ,एक काय दहा काम करायला तयार आहे मी .`
                        माझ्या झोपेची पुरती वाट लागली होती पण सटकलेल टाळकं थोड जागेवर आल होत.बायकोला माझ्या स्वभावाची कल्पना असल्यामुळे पुढे काहीतरी  बॉम्बगोळा पडणार हे तिला कळून चुकले होते. ती इशाऱ्यानेच सांगत होती `जाऊ द्या हो ,कशाला सकाळी सकाळी डोक लावता `
मी मात्र ठाम होतो .समाजातल्या अशा अपप्रवृत्तींना लगाम घालायलाच पाहिजे अशी माझी वृत्ती .त्यांना वठणीवर आणणे हाच माझा उद्देश .
मी पाटील काकांना म्हटले `काही नाही काका .तुम्ही फक्त रोज एकच काम करायचे .मुलीला रोज संध्याकाळी दारू प्यायला लागते तेवढी आणून द्यायची.`
खाडकन फोन आदळायचा आवाज आला आणि मी सैरभैर होऊन माझी गोधडी शोधू लागलो.
बायकोने केव्हाच तिची घडी करून ठेवून दिली होती .

बडबडी मावशी

बडबडी मावशी

                                                                                 आमच्या ओळखीच्या एक बाई आहेत.त्या येताना दिसल्या की रस्ता बदलून घ्यावा लागतो .भेटल्या म्हणजे त्यांची अखंड बडबड ऐकावी लागते.माझ्या बायकोने तर त्यांचे नाव बडबडी मावशी असेच ठेवले आहे.त्यांची बडबड ऐकताना आपल्याला `राहुल द्रविड `च्या भूमिकेत जावे लागते.कुठल्याही परिस्थितीत विकेट पडू देता कामा नये.केव्हा बाऊनसर  टाकतील याचा नेम नाही.त्यांना पडलेले काही प्रश्न आणि त्यांचे अनुभव मी तुम्हाला सांगत आहे ते वाचा .                                     त्यांच्या ओळखीतल्या एक नववधू हनिमूनला जाणार होते.सात आठ दिवसाचा त्यांचा दौरा होता .बडबडी मावशीला वाटले ,इतके दिवस चालले म्हणजे हनिमून नावाचे गाव फार लांब असेल.म्हणून त्यांनी माझ्याकडे चौकशी केली .हनिमून मुंबईपेक्षा लांब आहे का ?हनिमूनला जायला इतके दिवस लागतात का ?तिथे काय काय आहे पाहण्यासारखे ? आम्ही उत्तर देण्याची जबाबदारी आमच्या शेजारच्या बाईवर सोडली आणि स्वत:ची सुटका करून घेतली.
 त्यांचे काही प्रश्न व त्यांनी दिलेली माहिती पहा.
(१) महिना संपायच्या वेळेसच मंथ एंड का सुरु होतो ?
(२) मॉर्निंग वाल्क सकाळीच का करतात ?
(३)आमच्या नातातल्या मुलीने लव्ह म्यारेज केले आणि आता लग्न करणार आहे .
 (४)तुझ्या काकांचे पैसे संपले की आमचा मनी प्रॉब्लेम सुरु होतो .
(५)एकदा माझी तब्बेत बिघडली तेव्हा माझा बी.पी. एकदम कमी झाला आणि ब्लड प्रेशर अचानक वाढला होता.
(६)मी रांगोळी काढताना वेगवेगळ्या रंगाचे कलर वापरते.
(७)थियेटर चा मालक आमच्या ओळखीचा होता म्हणून स्वस्ताचे तिकीट द्यायचा पण पहिल्याच रांगेत बसवायचा .

ज्याच्या खिशाला भोक त्याचे काम चोख !!!

काल एका वृत्तपत्रामध्ये ज्यांनी भ्रष्ट्राचारांविरुद्ध कारवाई करायची असते त्या लाचलुचपत खात्यातीलच भ्रष्ट्राचारांविरुद्ध व्यंगचित्र छापुन आले होते .ते पाहिल्यावर मला माझा अनुभव आठवला.माझ्या भाऊबंदकीतल्या एका शेतकरी आपल्या सातबारा नोंदी लावन्यासाठी तलाठी कार्यालयात चकरा मारत होता.तलाठी नोंदी लावण्यास तयार होता मात्र त्यासाठी पैसे मागत होता .शेतकरी जेव्हा कार्यालयात जात तेव्हा तलाठी आपल्या खास शैलीत एक संवाद म्हनायचा ,` ज्याच्या खिशाला भोक त्याचे काम चोख !!!.या प्रकाराला वैतागुन शेवटीने माझ्या भाउबंदाने सगळा प्रकार मला सांगितला व मी मध्यस्थी करावी अशी विनंती केली.तलाठी लांबच्या नात्यागोत्यातला होता म्हनुन काम होऊन जाईल अशी मला आशा होती म्हनुन मी विनंती मान्य केली व तलाठ्याकडे गेलो .माझ्यापुढेही तेच तुनतुने वाजविले ,ज्याच्या खिशाला भोक त्याचे काम चोख .शेवटी आम्ही लाचलुचपत प्रतीबंधक खात्याकडे तक्रार नोंदवण्यासाठी गेलो.तेथे आम्हाला सर्व कार्यपध्द्ती समजावुन सांगण्यात आली व तलाठ्याच्या भेटीची तारिख ,स्थळ ,वेळ ठरवुन पुन्हा येण्यास सांगण्यात आले.सदर शेतकरी त्या दिवशी माझ्याकडेच नाशिकला मुक्कामला होता आणि अशी तक्रार करायची आहे हे त्याला आणि मलाच माहिती होते.तशी गुप्तता आम्ही पाळली होती.दुसर्या दिवशी जेव्हा शेतकरी नाशिक हुन गावाला घरी गेला तेव्हा तलाठी त्याच्या आधी दप्तर घेऊन हजर होता.तेव्हा मात्र तो नात्यागोत्याचा संदर्भ देत होता आणि पाहिजे ती कागदपत्रे द्यायला तयार झाला होता.मलाही खुप आश्चर्य वाटले .असे एकाएक खिशाचे भोक कसे शिवले गेले ?? काही दिवसांनी त्याला खुप विश्वासात घेतले तेव्हा कळले की लाचलुचपत प्रतीबंधक खात्यानेच तलाठ्याच्या खिशाला भोक पाडले होते !!!!!

माझे म्हणने पटतेय का बघा !!!

        माझे म्हणने पटतेय का बघा !!!

   मित्रांनो,हा फोटो आहे भारतातील आघाडीचे उद्योगपती अजय पिरामल यांचा.त्यांच्या सोबत आहेत त्यांच्या पत्नी स्वाती पिरामल.वृत्तपत्र वाचताना सहज या फोटोकडे लक्ष गेले आणि दोघांच्या उंचीतील फरक लगेच डोळ्यात भरला.अजय पिरामल साहेब जवळपास सहा फुट तर स्वाती पिरामल यांची अंदाजे पाच फुट.मनात विचार केला,लग्न करताना यांनी उंचीचा विचार केला नसेल का ??

                मित्रांनो,यांनीसुद्धा उंचीचा विचार निश्चितच केला असेल.पण शारिरीक नाही तर त्यांनी एकमेकांच्या कर्तुत्वाच्या उंचीचा विचार केला असेल.असे फक्त असाधारण लोकच करु शकतात,तुम्ही आम्ही नव्हे !!! कारण स्वाती पिरामल नुसत्या अजय पिरामल यांच्या पत्नी नाहीत तर त्यासुद्धा कंपनीच्या संचालक आहेत.म्हणजे अजयरावांच्या खांद्याला खांदा लावुन त्या कंपनीच्या प्रगतीत सहभागी आहेत.

           असेच उदाहरण मी अमिताभ बच्चन आणि जया बच्चन यांचे देऊ शकतो.सचिन तेंडुलकर आणि त्यांच्या पत्नीचे तर आगळेवेगळे उदाहरण आहे.सचिन अल्पशिक्षित तर अंजली डॉक्टर.शिवाय दोघांच्या वयात ,उंची यात ही फरक. अंजली सचिनपेक्षा चार वर्षानी मोठी !!!

                   मग मी विचार करतो ,आपणच का लग्न करताना उंची,रंग, वय याचा नको तेवढा किस काढतो ??आपण का कर्तुत्वाला किंमत देत नाही. या क्षुल्लक गोष्टींचा किस काढता काढता लग्नाचे वय निघुन जाते आणि नंतर पश्चातापाशिवाय हातात काहीच राहात नाही .

     मित्रांनो आणि मैत्रींणींनो,अजुनही वेळ गेली नसेल तर विचार करा.माझे म्हणने पटतेय का बघा !!!

बच्चे की कसम,पैसा दे दुंगी भैया

नुकत्याच महानगरपालिका आणि जिल्हा परिषदांच्या निवडणुका पार पडल्या.विजेत्यांनी,पराभुतांनी,पक्षांनी,अपक्षांन करोडो रुपये बरबाद केले.पैसे घरोघर जाऊन वाटले ,दारुत घोटले,मटनात बाटले.पैसा हेच सर्वस्व आहे असे म्हणणारे अनेक आहेत.पण निवडणुकीत पैशाला`किंमत`नव्हती.दारुच्या बाटल्यांवर पाण्यासारखा पैसा उधळला गेला.मिसरुडही न फुटलेली कच्ची बच्ची निवडणुक प्रचारात `रम`मान होत होती.आता निवडणुका संपल्या.विजेते आपल्या विजयाचा डंका पिटत आहेत तर पराभुत ईव्हीएमच्या नावे कोल्हेकुई करत आहेत.विजयी उमेदवारांनी लाखोचे फटाके फोडुन प्रदुषन वाढीस हातभार लावला तर पराभुत आनुन ठेवलेल्या फटाक्यांसाठी सचिन तेंडुलकरच्या शंभराव्या शतकाची वाट पहात आहेत.
अशा वातावरणात मला एका हृदयद्रावक प्रसंगाचा साक्षीदार व्हावे लागले.संध्याकाळच्या वेळेला एका औषध दुकानात बसलो असताना एक बाई आपल्या तान्हुल्याला पदरात गुंडाळुन घेऊन आली.
`भैय्या,बच्चे को बुखार है,कोई दवा दे दो`
अतिशय काकुळतीला आलेल्या स्वरात तिने दुकानदाराकडे औषध मागितले.
तिच्या पदराआडचे ते तान्हुले आपल्या चिमण्या डोळ्यांनी आकाश न्याहाळत होते.
`बहेनजी,बच्चेको डॉक्टर के पास दिखा दो,वो जो दवा लिख के देंन्गे मै वो दे दुन्गा` दुकानदाराचा सल्ला.
`नही ना भैया,आपही दे दो.दाकतर को देनेके लिये पैसे नही है मेरे पास`
त्या माऊलीचा स्वर करुण झालेला.
फिर ऐसा करो ना ,सरकारी अस्पताल मे मुफ्त मे दवा मिलती है वहा जाओ.`
भैया,वहा आनेजाने को तिस रुपया लगता है और मै अभी कामसे थोडी देर की छुटटी लेके आयी हु`
नाही हो करता करता दुकानदाराने विस रुपयांची औषधाची बाटली तिच्या पुढे ठेवली.
हातातली दहा रुपयाची चुरगळलेली नोट काऊंटरवर ठेवत ती माऊली म्हणाली,
`भैया,दस रुपयेही है,छोटी शिशी होगी तो दो ना`
आवाजात अती करुणता,नजर अपराधीपणाची,जमिनीकडे झुकलेली.त्या माऊलीचा जीव तिच्या बछड्यासाठी तीळ तीळ तुटत होता.
`बहनजी,और दस रुपया दे दो`
`नही है ना भैया,इसके पापाभी गये थे ठेकेदार के पास पैसा लेने,गाली दे के भगा दिया उसने`
आता मात्र त्या माऊलीचा बांध फुटला होता.दोघा डोळ्यातुन अश्रुंचा पुर वाहात होता.
दुकानदारही काऊंटरकडे पाठ करुन डोळ्यातली आसवे लपवत होता.क्षणभर अनाम शांतता .
`दे दो ना भैया`
क्षणभराची शांतता भंग करणारे तिचे हे आर्जव मात्र काळिज चिरणारे होते.
दुकानदाराने ही डोळ्यातली आसवे पुसुन ती बाटली पुन्हा काऊंटरवर ठेवली आणि म्हणाला
`बहेनजी ,यही शिशी ले जाओ,बाकी दस रुपये बादमे देना कभी`
` बच्चे की कसम भैया,अगले हप्ते आपका पैसा चुका दुंगी`
ती बाटली घेतल्यानंतर केव्हा एकदा बाळाला औषध देईन असे त्या माऊलीला झाले होते.क्षणात तर ती दिसेनाशीही झाली होती.
महासत्तेकडे वाटचाल करत असणार्या भारतातली किती ही विषमता.दारुच्या बाटल्यांसाठी करोडोचा चुराडा आणि तान्हुल्याच्या औषधासाठी अपार याचना ??

पाकिटमार पोलीस

मी नुकताच नवीन मोबाईल हॅण्डसेट खरेदी केला आहे.एखाद्या लहान मुलाला जशी एखादी नवीन वस्तु दिली तर तो अगदी भारावुन जातो अगदी तसेच माझेही झाले आहे.सकाळी झोपेतुन उठल्यानंतरचे दहा मिनिटे सोडले तर हॅण्डसेट दिवसरात्र माझ्याबरोबरच असतो.कारण वाढत्या महागाईच्या भडक्यामुळे माझ्यासारख्या `आम आदमी`ने मोबाईल सारखी चैनीची वस्तु घेणे माझ्यासाठी तरी अप्रुप होते.
आणि अशातच काल रात्री मला एक स्वप्न पडले.नाशिकमधल्या एका मुख्य रस्त्याने मी माझ्या दुचाकीने जात होतो. माझ्यापुढे एक चार चाकी वाहन चालले होते.त्या वाहनाच्या चालकाचा अचानक वाहनावरील ताबा सुटला आणि त्याने रस्त्यावरच्या दोघा चौघांना धडक दिली.मी पटकन माझ्या नव्या मोबाईलच्या कॅमेर्यातुन परिस्थीतीचे चित्रण करु लागलो.माझ्यासारखेच अजुन दोघे चौघे जण `फोटोसेशन` करत होते.तेवढ्यात पोलिसांची गाडी तेथे हजर झाली.गाडीतुन सात आठ पोलिस भराभर खाली उतरले.उतरल्याबरोबर त्यांनी ज्यांच्या हातात मोबाईल होते त्यांना पकडले.क्षणभर मला काही कळलेच नाही.एका पोलिसाने तर माझ्या गळ्याभोवती हात टाकुन चोराला पकडतात तसे घट्ट पकडले.दुसरे दोघे माझ्या हातातील हॅण्डसेट हिसकावत होते.तुम्ही असे का करता आहेत असे मी त्यांना विचारले तर ते हॅण्डसेट अपघातग्रस्तांचे आहेत आणि ते आम्हाला जमा करायचे आहेत असे त्यांनी सांगितले.हा माझाच आहे असे सांगण्याचा मी पराकोटीचा प्रयत्न केला पण मी अयशस्वी झालो.मग मी तो मोबाईल त्यांच्याकडे जमा केला आणि तो परत कसा मिळवता येईल असे त्या पोलिसांना विचारले.तेव्हा त्यातील एक कुत्सीतपणे हसत म्हणाला,`अरे वेडया ,अशा जमा केलेल्या वस्तु आम्ही कधी परत करत असतो का ?`हे ऐकुण तर माझे अवसानच गळाले.मी गयावया करायला लागलो.मी मोबाईल कोणत्या परिस्थीत विकत घेतला याचे बहाणे सांगायला लागलो.मित्रांकडुन पैसे उसनवार घेऊन विकत घेतला,हप्त्याने घेतला,बायकोचे दागिने गहान ठेऊन घेतला.अशी नाना कारणे सांगितली.तेव्हा कुठे त्यांनी मोठ्या दयेने माझा मोबाईल परत देन्याची तयारी दाखवली.मग त्यातील एकाने हॅण्डसेट ,दुसर्याने बॅटरी तर तिसर्याने सिम कार्ड परत केले.अवघ्या काही मिनिटात त्यांनी या वस्तुंचे आपआपसात वाटप करुन घेतले होते.मोबाईल परत मिळाल्याचे समाधान माझ्या चेहर्यावरुन ओसंडुन वाहायला लागले होते.तेवढ्यात माझा हात माझ्या पॅन्टच्या मागच्या खिशाकडे गेला आणि मला धक्काच बसला.खिशातुन पैशांचे पाकिट गायब झाले होते.पाकिट पोलिसांनीच मारले होते हे माझ्या लक्षात आले.आता मात्र माझ्या तळपायाची आग मस्तकाला भिडली होती.काही मिनिटापुर्वी गयावया करणारा मी पेटुन उठलो होतो.पोलिस असले म्हनुन काय झाले,आता यांना सोडायचे नाही.असे म्हणुन मी मुठी आवळल्या.............

आणि आणि मला जाग आली.उशाजवळचा मोबाईल चालु करुन वेळ पाहीली .रात्रीचे दोन वाजले होते.बायकोचे घोरणे शांततेचा भंग करित होते.माझी चिमुरडी शांतपणे झोपली होती आणि माझी पॅन्ट पाकिटासह भिंतीला टांगलेली होती.झोपेचे पुरते खोबरे झालेले होते.डोळ्याला डोळा लागत नव्हता.मग पुन्हा एकदा खेळत बसलो.दिवस केव्हा उजाडला कळलेच नाही.
ता.क.-माझ्या पैशांच्या पाकिटात रोख रक्कम रु.१५०/-,एका बॅंकेचे एटीएम कार्ड,बायकोचे दोन पासपोर्टॅ फोटो,मुलीचे दोन दोन पासपोर्टॅ फोटो,साईबाबांचा फोटो,पाच रुपयाची एक,एक रुपये व दोन रुपयाच्या दोन कोर्या करकरीत नोटा असा महत्वाचा मुद्देमाल होता.तो भिंतीवरच्या पॅन्टच्या खिशात सुरक्षीत आहे.