अधिकाऱ्यांचे बूट सोन्याचे असतात का हो ?

सरकारी अधिकाऱ्यांचे बूट सोन्याचे असतात का हो ? नाही ना ? मग एक किस्सा सांगतो . मागच्या आठवड्यात एका सरकारी कार्यालयात कामानिमित्त गेलो होतो .काम तसे किरकोळ आणि नियमांच्या चौकटीत बसणारे होते .पण शेवटी ते सरकारी काम होते आणि त्याची शेंडी एका जबाबदार अधिकाऱ्याकडे होती .त्यांना भेटण्यासाठी कार्यालयात गेलो तर दरवाज्यातच चपला बुटांचा खच पडलेला होता .एक चप्पल कुठे तर दुसरी कुठे अशी अस्ताव्यस्त परिस्थिती होती .दरवाज्याच्या बाहेर कागदाचा बोर्ड लावलेला होता ,`पादत्राणे बाहेर काढावीत `!!. मी बोर्ड वाचला आणि पायाजवळील पसारा पाहिला.आपण जर येथे बूट काढले तर परत शोधायला अर्धा तास लागेल असे मनोमन वाटले.बूट काढावेत की नाही याचा विचार करीत असताना सहज म्हणून कार्यालयात डोकावले तर टेबलाखालून साहेबांचे बूट वाकुल्या दाखवत होते. साहेबांच्या आजूबाजूला बसलेल्या सहकाऱ्यांच्या टेबलाखाली नजर मारली तर सर्वांचे बूट चप्पल वाकुल्या दाखवत होते.म्हणून मी मोठ्या हिमतीने बुटांसहित कार्यालयात प्रवेश केला .कार्यालयात इतर टेबलांवर गर्दी होती .बरीच जनता आपला नंबर केव्हा येतो याची वाट पाहत बाकड्यांवर बसलेले होते.अर्थात सगळ्यांनी शिस्तीत चप्पल बूट बाहेर काढलेले होते.तेवढ्यात कार्यालयातील शिपाई महिला माझ्यावर ओरडत आली व बूट बाहेर काढायला सांगितले .शिपाई मावशी वयस्कर असल्यामुळे मीही नमते घेतले व सांगितले ,`मावशी ,मी बूट काढतो पण तुमच्या सर्व कर्मचाऱ्यांच्या पायात बूट चप्पल आहेत.त्यांनाही काढायला सांगा .`मावशी मात्र आता भडकल्या होत्या आणि काहीतरी गडबड चालू आहे असे साहेबांसहित सर्वांना कळून चुकले होते .मीही सर्वांना ऐकू जाईल असा आवाज चढवला आणि विचारले , येणाऱ्यांनी बूट बाहेर काढायचे आणि तुम्ही लोकांनी बूट घालून बसायचे हा कुठला न्याय आहे ? साहेबांचे बूट काय सोन्याचे आहेत काय ? शेवटी साहेबांनी बोलावून घेतले आणि काय कामासाठी आले याची चौकशी केली .काम अडवणूक करण्यासारखे नव्हते म्हणून झटपट झाले.पण साहेबांना वरून डोस देऊन आलो . ठीक आहे ,चप्पल बूट बाहेर काढले पाहिजेत.पण त्यासाठी एखादी मांडणी तर ठेवा .म्हणजे असा पसारा होणार नाही आणि टापटीप ही दिसेल.साहेबांनी सूचना मान्य केली आणि लवकर तशी व्यवस्था करण्याचे आश्वासन दिले .

मास्तरची बायको मास्तरीण , पगार ची बायको पगारीन

लोकांचं काही खरं नाही राव ,काय बोलतील आणि कसे बोलतील काही भरवसा नाही.काल चौकातून घराकडे पायी पायी येत होतो आणि अचानक एक मोटारसायकल जवळ येऊन थांबली .एक जुना मित्र भेटला ,त्याला मी `तमासगिर `च म्हणतो .बोलताना नेहमी वेडेवाकडे हावभाव करून फाटलेल्या तोंडाने बोलत असतो.काल बोलता बोलता म्हटला ,अरे चल निघतो जरा घाई आहे.
विचारलं ,अरे काय घाई एवढी.तर तो .........अरे त्या मुक्याचे पैसे द्यायचे आहेत .

कोण मुक्या रे ?

अरे ते धिऱ्याच पोरग .

थोडीसी टयूब लुकलुकली .मग समजलं ,अरे हा मुकेश अंबानी च्या कुठल्यातरी सेवेचं बिल भरायला चालला होता .

अशीच एक गम्मत सांगतो . ग्रामीण भागात डॉक्टर च्या बायकोला डॉक्टरीण म्हटले जाते.मास्तरच्या बायकोला मास्तरीण म्हटले जाते.अगदी नेहमीचे आहे हे.पण एकेदिवशी ओळखीच्या एक बाई भेटल्या .बोलता बोलता माझ्या सौ.ची त्यांनी चौकशी केली .`पगारीन` बाईंचे काय चालले ? मला क्षणभर चक्रावल्यासारखे झाले.मग लक्षात आले .पगार ची बायको पगारीन !!!

आरक्षणाचे अपयश की आमचे दुर्दैव ?

आरक्षणाचा फायदा घेऊन आर्थिक स्तर उंचावण्याबरोबरच वैचारिक पातळीही उंचावली पाहिजे अशा आशयाची प्रतिक्रिया मी मागच्याच आठवड्यात माझ्या एका फेसबुक पोस्टवर दिली होती .दुर्दैव म्हणा किंवा आरक्षणाच्या उद्देशाचे अपयश म्हणा अजूनही अनेकांची वैचारिक पातळी जशी आहे तशीच आहे. असे मत व्यक्त करायला आणि त्याचा अनुभव लगेच घ्यायची वेळ मला मागच्या आठवड्यात आली .त्याचे असे झाले, शनिवारी मी पुण्याला जाण्यासाठी ठक्कर बाजार बस स्टॅण्डवर एका बस मध्ये चढलो. बसमध्ये गेलो आणि आवाज आला ,`ओ हेमंतराव ,या मागे .`बसमध्ये मागच्या बाकावर बसलेल्या एका ओळखीच्या प्राध्यापकाने आवाज दिला होता.आरक्षणाचा फायदा घेऊन नाशिकमधल्या एका नामांकित संस्थेत हे प्राध्यापक नोकरीस होते.मी एम.एस्सी .ला असताना सर सटाणा येथे नोकरीस होते .त्यामुळे त्यांची आणि माझी चांगली ओळख होती .मी सरांना म्हटले ,इतक्या मागे बसण्यापेक्षा पुढेच या .पण त्यांच्या आग्रहामुळे मला मागे जावे लागले.पुण्याला जाताना अनेकदा जिल्ह्यातील बरेच प्राध्यापक सोबत असतात .विद्यापीठातील कामासाठी ते जात असतात .म्हणून सरांना विचारले ,`काय विद्यापीठात चालले वाटत ?`.
सर ,`नाही रे बाबा ,लगेच उतरायचे आहे स्टेशनवर .कॉलेजला निघालो .
मी ,`बदली झाली की काय सर ?
सरांनी होकारार्थी मान हलवली आणि रेल्वे महामार्गावरच्या एका शहरात बदली झाल्याचे सांगितले .मी थोडी हळहळ व्यक्त करून सटाणाच बरे होते तुम्हाला अप डाऊन करायला अशी समजूत काढायचा प्रयत्न केला . सरांनी स्मितहास्य करत सांगितले ,आरे बरे झाले इकडे माझे महिन्याला तीन चार हजार रुपये वाचतात . मी सहज विचारले कसे काय हो सर ? सरांनी अतिशय सोप्या पद्धतीने त्यांच्या बचतीचे गणित समजून सांगितले .
सरांनी सांगितले, हे पहा हेमंत .मी आता या गाडीने नाशिक रोड रेल्वे स्टेशनपर्यंत येईन .याचे काय मी तिकीट काढणार आहे का ?
मी विचारले ,`कंडक्टर आला तर ?`
अरे तो आपल्याजवळ येईपर्यंत स्टेशन येऊन लागते .आपण उतरून जायचे .
मी `सर ,बस मध्ये तर गर्दी काहीच नाही .कंडक्टर तर लगेचच येईल .
सर ,`मग अशावेळेस मी सांगतो ,स्टेशनवर माझा मित्र येणार आहे .त्याचे आणि माझे तिकीट बरोबरच काढतो .आणि स्टेशनवर त्याला पाहायच्या निमित्ताने हळूच उतरून जायचे .`
मला मात्र सरांची कीव यायला लागली होती .
मी म्हटले ,`सर इनमीन दहा पंधरा रुपयांकरता एवढा आटापिटा .`
सर,`अरे पुढचे रेल्वेचेही पैसे वाचतात ना बाबा .रेल्वेचे तिकीट काढायला माझ्या डोक्यात का पाणी झाले का ? `
असे म्हणत सरांनी एक खास स्टाईल मध्ये गडगडाटी हास्य केले आणि टाळीसाठी एक हात माझ्यापुढे केला .मी सुन्न झालो होतो .टाळीसाठी मीसुद्धा हात पुढे केला पण तोपर्यंत नाशिकरोड स्टेशन आले होते आणि सर बसमधून उतरायला लागले होते .मी टाळीसाठी पुढे केलेला हात तसाच कपाळावर मारून घेतला.
आरक्षणाच्या बळावर गलेलठ्ठ पगार घेऊनसुद्धा मानसिकता अशीच गलिच्छ राहत असेल तर हे आरक्षणाचे ढळढळीत अपयशच म्हणावे लागेल . (अर्थात याला काही सन्माननिय अपवाद आहेत .)
तरीसुद्धा आपण म्हणूया ,मेरा देश बदल रहा है !!

' मेरा तो भेजा फ्राय हो गया !!!'

बायांना दुसऱ्या बाईचे कौतुक केलेले अजिबात आवडत नाही .उष्णतेच्या लाटेने देशभर कहर केला असून त्याची तीव्रता दाखवणारी एक video क्लिप whatsapp वर फिरत आहे.एका महिलेने कुठलेही इंधन न वापरता फरशीवर अंड्याचे आम्लेट बनवून दाखवले अशी ती क्लिप आहे.मी मोठ्या कौतुकाने बायकोला ती क्लिप दाखवली.
तिने शांतपणे प्रतिक्रिया दिली .
`यात काय विशेष .
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
. मी तर तुमच्या टकलावर आम्लेट करून दाखवू शकते `
.
.
.
.

' मेरा तो भेजा फ्राय हो गया !!!'

वधुवरांच्या पालकांची सट्टेबाजी

मित्रांनो ,
सप्रेम नमस्कार .
मी तुम्हाला जकातदार नावाच्या एका ज्योतिषाचे पेपरमध्ये आलेले कात्रण पाठवत आहे.त्यांनी सांगितलेले भाकिते खरी ठरल्याचा दावा त्यांनी केला आहे .त्यासाठी त्यांनी विंडीजच्या खेळाडूंची पत्रिका पाहिल्याचा दावा केला आहे.( विंडीजच्या खेळाडूंची जन्मतारीख ,जन्मवेळ आणि जन्मस्थळ पाहायला जकातदारचा बाप गेला होता कि काय मला माहिती नाही ).दुर्दैवाने कालच्या सामन्यात भारताला पराभव पत्करावा लागला आणि जकातदाराचे भाकीत खोटे ठरले . या भाकितावर भरवसा ठेऊन अनेक सट्टेबाजांनी सट्टा लावला असेल आणि स्वत:चे आयुष्य उध्वस्त करून घेतले असेन.आज या जकातदारला कोणी जाब विचारला तर तो सरळ हात वर करून देईल .
 मित्रांनो ,आपणही आपल्या मुलामुलींची लग्नासाठी पत्रिका पाहण्यासाठी अशा गल्लोगल्लीच्या जकातदारांकडे जातो आणि आपल्या पाल्यांचे आयुष्य उध्वस्त करतो असे आपणास वाटत नाही का ? मी तर या प्रकाराला
कात्रण पुन्हा एकदा वाचा आणि आत्मपरीक्षण करा अशी कळकळीची विनंती मी आपणा सर्वांना करतो .
हेमंत पगार .
मराठा शुभ लग्न डॉट कॉम .,नाशिक .
www.marathashubhlagna.com
whatsapp No.8275583262

शेवटची पिचकारी

त्याने पचकन मारलेली पिचकारी माझ्या पायावर पडली नाही हे नशीब. त्रिमूर्ती चौकात पार्किग करण्यासाठी ACTIVA हळू करून पाय जमिनीवर टेकायला आणि त्याने पचकन पिचकारी मारायला एकच वेळ झाली .पाय भरला नाही म्हणून मला जरा हायसं वाटल पण त्याच्याकडे एक जळजळीत कटाक्ष टाकला आणि गाडीवरून उतरलो .माझ्या नजरेची भाषा कळली म्हणून त्याने लगेच मला विचारलं ,पायावर नाही ना पडले सर ,सॉरी बर का .त्याच्या सॉरी म्हणण्यात मला वेगळीच अदब वाटली म्हणून मी त्याला जरा निरखून पाहिले.कडक इस्तरी केलेला स्वच्छ खाकीचे कपडे घातलेला रुबाबदार गडी हाताची घडी करून त्याच्या रिक्षाला पाठ टेकून उभा होता.कपाळावरचा भगवा टीळा आणि थोडी वाढलेली दाढी त्याचा रुबाब अजून खुलवत होते. रिक्षावाला होता पण त्याच व्यक्तिमत्व प्रसन्न वाटत होत. पण जिथे उभा होता तिथे आजूबाजूला पचापच थुंकून ठेवले होते .जवळ जाऊन त्याच्या खांद्यावर हात ठेऊन म्हटले , माझा पाय नाही भरला पण तुम्हालाच इथे उभे राहावे लागते ना ,मग थुंकून इतकी घाण का केलीस ? थोडी मान खाली घालून तो बोलला  ,काय करणार सर ,तंबाखूची सवय जातच नाही .मी त्याला विचारले ,आर आर आबा माहित होते का ? तो म्हटला `हो`.कशाने गेले माहित आहे का ? तेही त्याला माहित होते. मग तुमची तंबाखू कशी सुटत नाही असे विचारले तर बोलला ,खूप प्रयत्न केलेत साहेब पण नाही सुटत .मी विचारले ,अशी कशी सुटत नाही .मुलबाळ आहेत का ? दोन लहान कच्चेबच्चे असल्याचे  समजले . म्हटलं ,घे त्या मुलांची शपथ ,आजपासून तंबाखू खाणार नाही. आणि त्याने खरच शपथ घेतली .त्याला अजून पक्क कराव म्हणून खिशातली पुडी काढून हातावर घ्यायला सांगितली आणि म्हटले,यापुढे अशी तंबाखू  हातावर घेतली की त्यात तुला तुझे मुले आणि आर आर आबा दिसले पाहिजेत. माझ काम करून मी तिथून निघून गेलो .
                             एम.ए.,बी .एड. करून दहा लाख रुपये संस्थाचालकाला अर्पण करून काही दिवस मास्तरकी केलेला हा रिक्षावाला आज पंधरा दिवसांनी पुन्हा त्याच ठिकाणी भेटला आणि म्हणाला ,thank you  सर ,त्या दिवसापासून तंबाखूला हात नाही लावला .दहा लाखातली एक दमडी मला परत मिळाली नाही पण तुम्ही मला नवीन जीवन दिले .बोलताना त्याच्या आणि माझ्या डोळ्यांच्या कडा केव्हा ओल्या झाल्या ते कळलेही नाही
-

- हेमंत पगार ,
मराठा शुभ लग्न डॉट कॉम ,नाशिक